verslagen & nieuwsbrieven?

Verslag rit te Oudenaarde zondag 23 oktober

In de loop van de week was het weer niet al te best maar zou de regen plaats maken voor wat zonneschijn op zondag. Dat ziet er veelbelovend uit!
Bij het opstaan was het mistig en ook de temperaturen waren niet zo optimaal. Maar ja, wat zijn wij toch de laatste tijd verwend geweest van zonneschijn en behoorlijke temperaturen, het is toch herfst.
Onze organisator, Jos Ghys en zijn equipe, hadden het druk om alle deelnemers te klasseren op een wat beperkte parking. Het leuke hiervan is dat er direct contact was met alle deelnemers en dat iedereen inschikkend is. Binnen in het gelagzaal van de manege café stonden de tafel klaar met ontbijtkoeken. De warmte van de gloeiende stoof gaf een aangenaam gevoel en was een best gezellig start van de activiteit.
Na een tijdje nam Walter het voorbeeld om te gaan inspannen. Een voorbeeld die kort nadien door andere deelnemers werd gevolgd. De wandeling, die individueel gereden wordt, is een menroute die de provincie heeft uitgewerkt. Ooit was deze goed aangeduid maar Jos heeft toch enkele verdwenen plakaatjes nagemaakt en daarbij hier en daar een extra aanduiding aangebracht om ons te helpen op de route te blijven . Desondanks het mapje met plan en uitleg en de bewegwijzering van de wandeling zijn wij twee maal afgeweken. Eigenaardig genoeg voel je dat aan en kijk je uit naar sporen van voorgangers die je dan niet vindt. Maar erken uzelf, je zit met vier op een koets, er wordt wat gekletst en de aandacht gaat niet altijd naar de bewegwijzering. Dat leverde toch enkel zware hellingen op, tot 12%, die we moesten nemen om terug op “het rechte pad” te komen.
De mist bleef hardnekkig hangen waardoor we niet ten volle konden genieten van de vergezichten die het landschap ons biedt. Ontegensprekelijk ligt deze route een bijzondere mooie omgeving van veel natuur en glooiingen van de Vlaamse Ardennen, wellicht een van de beste landbouwgebieden van België werd mij verteld. De wandeling verliep op heel wat onverharde veldwegen en door de neerslag van de vorige dagen was het best lastig voor onze viervoeter. Het komt er op aan van de nodige tijd te nemen. 
Onderweg stond Nico, de zoon van, met enkele vrienden ons op te wachten met een assortiment van hartverwarmende jenevers en lekkere pralines. De middagstop was bij Luc en Jenny, je weet wel van ‘t Peerdegedoe. De paarden konden daar vastgebonden worden en tot rust komen terwijl wij binnen ons konden opwarmen met een lekkere soep die Martine voor ons heeft gemaakt. Jos ontplooide als een ware broodjes verkoper. A la tête du client bereidde hij ons een broodje, met kaas, hesp of beiden. Dat de mensen maar denken dat ze bij de politie enkel kunnen bekeuren, wij weten het in alle geval van beter. Alsof de soep en de broodjes nog niet voldoende was, kregen wij nog een éclair met koffie als afsluiter. Goed opgewarmd en met de nodige energie konden wij dan de tocht verder zetten. Het zou nu niet meer zo ver zijn maar het klimmen en dalen verplichte ons van de nodige tijd te nemen. Een klim langs een onverhard weggetje aan een fruitbomenakker kroop in de benen van ons paard.
Bij aankomst was het opladen van al het materiaal en de paarden snel gedaan. En konden we nog even gezellig kneuvelen aan de haard van de manège.
Jos, Martine, Nico en vriendinnen bedankt voor deze mooie rit en jullie goede ondersteuning.